YORULDUM YAR… Varlığınla yokluğun arasında say yapmaktan, Yoruldum kalemimin ucunda seni tutmaktan, YAR… Sen hiç yüreğinin kıyılarına çıkmaz mısın? Dalgalarım ayağına yalpalar bakmaz mısın? YAR… Neden çelme taktın bahar kokulu düşlerime Hani yağmurların? Neden yağmaz şehirlerime YAR… Çaresiz ve yalnızım… Eylül ikindisi kadar… Mutsuzluğumda bil ki senin parmak izlerin var. YAR… Yoruldum artık ikimiz adına düş kurmaktan Düşlerimde üzgün ve bitap, çaresiz durmaktan YAR… Sokakta ayrılık kokusu var almıyor musun? Geçen ne Mecnun ne Ferhat; benim, görmüyor musun? YAR… Yüreğimde Nuh’un tufanı kopmuş gel de bir bak! Bu sevdanın ahir zamanı olma, bir ışık yak! YAR… Gözlerine masum bir ceylan düşmüş. O yaralı… Son demidir belki, bir bak! O ki bahtı karalı… YAR… … Senli yurtta sensizliği solumaktan, Gözlerini hayalimde saklamaktan, Hayatı bir tebessüme bağlamaktan, Dedim ya yoruldum, yoruldum, yoruldum YAR… Mehmet Orhan DURDU OCAK-2007
| 
Mutluluk ve mutsuzluk düşünce iklimimizde kendimizin yarattığı bahar ve kış mevsimleridir.
