YİTİRİLMİŞ GÜNEŞE (BABAMA) MEKTUP–2

Düşünebiliyor musun baba, Seninle ilgili hatırlarım bile yok denecek kadar az

Bu bile beni çok üzüyor.

Akşam yemeklerimizi hatırlıyorum, beraberce yediğimiz ve en çok zevk aldığım…

Sıcacık pideyle gelirdin eve sofra hazırlanırdı

Ekmek poşetini usulca yanına çekerdin bizlere çaktırmadan…

Dünden kalan bayat ekmekleri sen yerdin, getirdiğin sıcak pideyi bizlere yedirdin.

Yemeği de yavaş yerdin bizlerden sonra kalkardın önce bizim doymamızı beklerdin daha sonra tabakta ne kalmışsa doyar kalkardın.

O zamanlar pek akıl erdiremediğim bu durumu büyüdükten sonra daha iyi anladım

Babacığım…

Uyuyacağım zamanlar aklıma geliyor Hani bazı akşamlar bana minik hikâyeler anlatırdın.

O hikâyeler şimdi ki hikâye kitaplarında yok… Sahi babacık nereden buluyordun o güzel masalları… Aynı hikâyeleri tekrar tekrar anlatmanı isterdim ve sende anlatırdın. Hiç bıkmaz mıydın babacık?

Bazen de ben uyurken; saçlarıma sürdüğün ellerini

Yanağıma usulca dokunan gizemli dudakları hissederdim

Aslında uyumamıştım hep görüyor ve sevgini hissediyordum

Beni erkek kardeşimden daha çok sevdiğini de biliyordum

Belli etmezdin ama davranışlarından, mimiklerinden benim için deli olduğunu bilirdim

Kızında sana âşıktı zaten…

Sabahları uyandığımızda senin yanında yatmak için kardeşimle yarışlar yapardık

Senin yanında… Senin kokunu alarak…

Akşam iş dönüşü bizi parka götürürken ellerini tutmak başka bir zevkti baba

İlkokuldayken okul çıkışı sen gelirdin ya beni almaya

Seni gördüğümdeki sevinci tarif edemezdim babacık…

Annemle bir olur seni kandırırdık bir şeyler alman için bir yerlere götürmen için…

Bayram öncelerini de unutamıyorum hiç yok demezdin hep alırdın

Çocuktuk işte bilemiyorduk;

Paranın varlığını yokluğunu?

Nasırlı avuçların daha çok çalışmasını gerektiğini

Nasıl aldığını, kimlere borçlandığını,

Borçlanırken belki de ezilip sıkıldığını…

Gitmeden önceki son bayramdı; Ah o pembe renkli pabuçlar!

İsterim diye tutturdum. Ve sen her zaman ki gibi yok demedin

Akşam elinde pembe renkli pabuçlar geliverdin

Hayatımın en nadide hediyesi oldu o pabuçlar

Halen sandığımda saklı

Siyah taşlı gümüş yüzüğün ve çakmağında bende babacık…

Bize yok demezdin ama kendine de hiçbir şey almazdın

Mesela o arife gecesi annem her zamanki takım elbiseni ütülüyordu

Bilmem kaç bayramdır giydiğin aynı takım elbiseyi giyecektin.

Vefatından bir müddet sonra annem anlatı;

Bir dönem işini kaybetmiş ve 8 ay boş gezmişsin baba

Mahallede, bu adam işsiz dedikodusu çıkmasın diye sabah erkenden çıkıp şehrin uzak bir noktasında bir kahvede akşama kadar oturduğunu ve sanki tekrar işten geliyormuş gibi akşam eve döndüğünü…

Onurlu babam

Gururlu babam

Kızın seninle gurur duyuyor

Bazen çevreme bakıyorum da bazıları babalarının kıymetini tam olarak bilmiyorlar

Evdeki bu biricik misafiri hor kullanıyorlar

Sadece çalışmak, bir şeyler almak, sürekli evdekileri mutlu etmek için yaratıldığını zannediyorlar.

Sabah evden çıkıp akşam yorgun argın gelen bu insanın duygularını, ruh halini düşünemiyorlar.

Ay pencereden uçunca da kıymetini anlıyorlar, ama iş işten geçmiş oluyor

Öldüğünde bir babanızın olduğunu bilemek ne kötü…

Annem bana kızdığı zaman nedense ağlamazdım

Ama senin birazcık sert bakışın bile ağlamama yeterdi. Çünkü seni çok seviyordum

Seni üzmüş olmak beni ağlatıyordu

Aslında sert bakışların altında okyanus genişliğinde merhamet olduğunu biliyordum

İnsan büyüyüp çocuk sahibi olunca daha iyi anlıyor

Hep bizim iyiliğimiz mutluluğumuz içinmiş

Keşke olsaydın bira daha kızsaydın

Senin yağmurlarında şemsiyesiz yürümeyi ne çok isterdim

Ama olmadı

Çok erken aldı seni benden yüce yaratıcı

Büyük yerden yazılmış yazgımız

Böyle emir verilmiş,  kaderimiz böyle yazılmış ne gelir elden

Zaten hayat diye yaşadığım şeyin bestesi ve güftesi bana ait olmadı ki hiç

Ne yapacaksın babacık?

Senin bana dönemeyeceğin kesin

Kesin olan bir şey daha var ki papatyan sana er ya da geç dönecek

Bunca yıl nasıl geçti ise bundan sonrası da öyle geçecek

Ebedi beraber olacağız babacık…

MEHMET ORHAN DURDU