BAŞKA OLSUN BU SENENİN NİSAN’I Hislerin kuytu köşelere çekildiği kış günlerini unut! Düşen cemreler baharı yani yeniden doğuşu müjdeliyor. Kulağını ve gözünü tabiata çevir. Börtü böceklerde, Yeraltında, Ağaç dallarında bir hareketlilik var. Bayram hazırlığını hisset! Tatlı telaşlarına ortak ol! Sende bu sevince katıl! Henüz geç değil! Tohum atma vakti geçmedi. Yüreğine lale soğanları dik, Gül fideleri dik, Sevgi tohumu ek. Başından aşkın işleri bırak! Rengârenk sergiyi kaçırma! Bari bu bahara alıcı gözüyle bak! Çocukluğundan miras kalan saflığınla baharı izle… Ne kadar sevgi yüklü olduğunu gör! İçindeki çocuk yıllardır gün yüzü görmedi. Rahat bırak! Oynasın… … Nefes aldığın sürece ne iş biter nede dert! Boş ver aldırma! Bu senenin nisanı başka olsun. Seherlerde kuşların aşk şarkılarını dinle, Dudaklarından öp hayatı, Kır çiçekleriyle süslü bahçelere kucaklaş, Bir uğur böceği konsun üstüne, Yağmur sonrası toprak kokusunu teneffüs et. … Hayatla küsülü isen barışı tercih et! Bu baharı değerlendir! Gelincik tarlalarında birkaç poz fotoğraf çektir. Papatya tarlasına koş! Sevgiyle sarıl! Gönlünde bir sevgili yoksa bile, Yalancıktan da olsa; Bir papatya al eline “seviyor sevmiyor” oyna Zaten hayat bir oyun değil mi? … Hoş olmayan anıları ve söylenmemiş cümleleri, Bir bavula sıkıştırıp at! Atmaya kıyamıyorsan çatıya sakla! Yarım kalmış hikâyelerin tozlu satırlarında Dolaşmaktan vazgeç! Kendinden uzaklaş! Bahara yaklaş! Dene! başarabilirsin. Yağmurda şemsiyeyi almadan dışarı çık! Islan! Öyle bir ıslan ki tüm hüzünler dökülüp gitsin... Menekşelerin kulağına aşkını fısılda! Ağaçların yeşil saçlarını okşa! Baharın koynuna gir. … Bari bu baharı yaralama! Hüzünlere kapını kapat! Sende baharı getir yüreğine çilelere inat! Öylece salıver kendini yeşilin derinliklerine, Hayatla oynaşan çocukları seyret! Gözlerini Baharın gülüşüne teslim et! Gök kuşağının hiçbir rengi hayatında olmasa bile, Umut yüklü renklerinde yuvarlan! … Kim bilir belki göreceğin son bahardır. Bahar gibi güzellik saç! Bahar gibi coş! Dün soldu yarın açmadı bahar bu “an”dır. Ne duruyorsun? Baharın kucağına koş.
Mehmet Orhan durdu
mart-2008
| 
Sonraki Sayfa ->
