ADI HÜZÜNDÜ
Adı hüzündü…
Soğuktu hayatla arası,
Elektrik alamıyordu
Birbirine ısınamadılar bir türlü
Yaşanan bunca yıla rağmen
Bir şey anlamamıştı
Her yaşta aksak yürüyen bir yanı vardı
O mu hayatı yaşıyor, hayat mı onu bilmiyordu
Adı hüzündü…
Ayrılıklar onu daha çok sevmişti
Veda busesi konduramadı
Soluk almak istiyordu… Tükenmişti!
Bir sine bulamadı
Acılar; elbise kılığına girmişti
Üstündeydi… Bir türlü soyamadı
Hayatı keskin çizgilerle ötelerden çizilmişti
Kendince bir yol tutturamadı
Gri renkli yalnızlıklar odasına sinmişti
Sonsuz maviliklere uçamadı
Adı hüzündü…
Çöllerin kadrolu garip yolcusuydu
Bir vaha bulamadı
Sanık sandalyesinde oturdu
Hiç yargıç olamadı
Herkes gibi oda hayaller kurdu
Ama yaprak dökümünü durduramadı
Hüzünleri de yalnızlığı gibi yanında durdu
Çilelere kapısını kapatamadı
Göklere uçurtmalar uçurdu
Umut yüklü bulutlara takamadı
Adı hüzündü
Yorgun tayfasız gemileri ile
Hayat denizinde tek başına
Fırtınalarla mücadele eden oydu…
Üşüyen, incinen, kaybeden,
Fakir olan, masum olan, susan oydu…
Yoklukla denenen, haksız olan
Gözleri her an ağlamaklı olan oydu…
Niyesiz ve amasız terk edilen oydu…
Çünkü adı hüzündü
Mehmet Orhan durdu
| 
Sonraki Sayfa ->
